Kamil Grosicki – wiek, wzrost, zarobki, życie prywatne

Kamil Grosicki ma 38 lat, mierzy 180 cm wzrostu i wciąż gra w Pogoni Szczecin, a według danych z 2026 roku ma także za sobą ponad 100 występów w reprezentacji Polski. Na boisku kojarzysz go z szybkości, dośrodkowań i licznych nagród w Ekstraklasie, a poza nim – z rodzinnym życiem i otwarcie opisaną walką z uzależnieniem. Jeśli chcesz w jednym miejscu poznać jego wiek, wzrost, orientacyjne zarobki i kulisy życia prywatnego, przejdź przez ten przewodnik po karierze „Grosika”.

Ile lat ma Kamil Grosicki i jaki ma wzrost?

Data urodzenia skrzydłowego jest dobrze udokumentowana w statystykach ligowych i reprezentacyjnych – 8 czerwca 1988 roku w Szczecinie. W 2026 roku oznacza to, że Kamil Grosicki ma 38 lat, a mimo to wciąż utrzymuje miejsce w podstawowym składzie Pogoni i niedawno zamknął licznik meczów w kadrze na 101 występach. Oficjalne zestawienia FIFA i Premier League podają jego wzrost jako 1,80 m, co w połączeniu z dynamiką i wytrzymałością przekłada się na profil klasycznego skrzydłowego, a w systemach gry opisuje się go jako pomocnika / skrzydłowego.

Parametry fizyczne piłkarza dobrze widać także w grach wideo – w EA SPORTS FC 26 karta „Kamil Grosicki” ma ocenę ogólną 74, przy takich atrybutach jak Tempo 81 i Drybling 74. To potwierdza obraz zawodnika, który opiera grę na przyspieszeniu, zmianie kierunku i wygrywaniu pojedynków na skrzydle, a nie na grze w powietrzu czy fizycznych starciach.

Jak wyglądała kariera klubowa Kamila Grosickiego?

Droga „Grosika” to przykład kariery zbudowanej na konsekwentnym awansie – od lokalnego klubu po ligi we Francji, Turcji i Anglii. Zaczynał w młodzieżowych drużynach Pogoni Szczecin, gdzie w sezonie 2005/2006 trafił do pierwszego zespołu. Już w rozgrywkach 2006/2007 w Ekstraklasie zagrał 26 meczów i strzelił 3 gole, a jego nazwisko szybko zaczęło pojawiać się w raportach skautów innych klubów.

Legia, Sion i przełom w Jagiellonii

W czerwcu 2007 roku przeniósł się do Legii Warszawa na czteroletni kontrakt. Tam pokazał przebłyski dużego talentu, ale jednocześnie wyszły na jaw problemy z hazardem i zadłużeniem. Klub finansował jego długi, a zawodnik trafił nawet na terapię uzależnień w ośrodku w Starych Juchach, co stało się jednym z najbardziej komentowanych epizodów jego kariery.

W 2008 roku został wypożyczony do FC Sion, gdzie w szwajcarskiej Super League zagrał 8 spotkań i zdobył 2 bramki. Prawdziwy sportowy przełom przyniosła jednak Jagiellonia Białystok. Najpierw wypożyczenie (13 meczów, 4 gole), potem transfer definitywny za około 500 tys. zł. W Jagiellonii łącznie zanotował 70 występów i 15 bramek, do tego liczne asysty, Puchar Polski 2009/2010 i Superpuchar 2010.

Transfer do Turcji i Ligue 1

W styczniu 2011 roku Sivasspor zapłacił za niego około 900 tys. euro, podpisując 3,5–letni kontrakt. W Turcji rozegrał 104 mecze, zdobył 16 goli i aż 26 asyst, stając się jednym z liderów ofensywy zespołu. Kolejny krok to Stade Rennais – transfer w styczniu 2014 roku za ok. 800 tys. euro.

We Francji jego rola jeszcze mocniej przesunęła się w stronę roli „jokera”. Ligue 1 zapamiętała go jako zawodnika, który często wchodził z ławki i zmieniał przebieg meczu. W Rennes zagrał 92 oficjalne spotkania (15 bramek), docierając m.in. do finału Pucharu Francji, gdzie klub uległ Guingamp. Francuski dziennik „L’Équipe” nazwał go w 2017 roku najlepszym rezerwowym ówczesnego sezonu Ligue 1.

9 milionów euro do Hull City i epizod w West Bromwich

31 stycznia 2017 roku przyszedł czas na największy transfer w jego karierze – przejście do Hull City za około 9 mln euro, znów na 3,5–letni kontrakt. Debiut w Premier League zaliczył przeciwko Liverpoolowi, a już w kwietniu kibice wybrali go w plebiscycie PFA Fans’ na Piłkarza miesiąca Premier League. W barwach Hull rozegrał łącznie 123 mecze i zdobył 26 goli, świetnie odnajdując się w Championship po spadku z elity.

31 stycznia 2020 roku podpisał 1,5–roczny kontrakt z West Bromwich Albion. W angielskich mediach podawano, że kwota transferu sięgnęła około 1 mln funtów plus bonusy za awans. W WBA zanotował 19 występów i 1 bramkę, a klub w sezonie 2019/2020 wywalczył awans do Premier League, co miało dla Grosickiego znaczenie finansowe – część zapisów kontraktowych była powiązana z sukcesem drużyny.

Powrót do Pogoni i dominacja w Ekstraklasie

21 sierpnia 2021 roku skrzydłowy wrócił do Pogoni Szczecin, podpisując dwuletni kontrakt z opcją przedłużenia, a w 2023 roku związał się z klubem umową do 30 czerwca 2026 i został kapitanem zespołu. Od sezonu 2021/2022 do 2025/2026 zagrał w granatowo–bordowych barwach już ponad 150 meczów ligowych i zdobył ponad 40 bramek, wielokrotnie przekraczając pułap „double–double” (dwucyfrowa liczba goli i asyst).

W sezonach 2022/2023 i 2023/2024 Kamil Grosicki został wybrany Piłkarzem Sezonu Ekstraklasy, a z Pogonią regularnie sięgał po medale i grał w kwalifikacjach Ligi Konferencji Europy UEFA.

W 2023 i 2024 roku zgarnął też tytuł Piłkarza roku w plebiscycie tygodnika „Piłka Nożna”, a Związek Zawodowy Piłkarzy umieścił go w drużynie sezonu Ekstraklasy 2023/2024. To rzadki przypadek zawodnika, który po latach gry za granicą wraca do ligi i przez kilka sezonów jest jej najmocniejszą postacią.

Ile zarabia Kamil Grosicki?

Dokładne zarobki piłkarza są objęte tajemnicą kontraktową, ale na podstawie znanych kwot transferowych, rangi klubów i nagród można nakreślić realne widełki. W czasach gry w Premier League (Hull, West Bromwich) zawodnicy z pierwszej drużyny podobnego formatu otrzymywali zwykle od kilkudziesięciu do ponad 100 tys. funtów tygodniowo, przy czym w przypadku Grosickiego realnie mówiono raczej o kwotach średniego segmentu płacowego w klubie. Daje to roczne przychody rzędu kilku milionów funtów brutto w najlepszych latach w Anglii.

Przy powrocie do Pogoni Szczecin w 2021 roku jego wynagrodzenie jest niższe niż w Premier League, ale znajduje się w czołówce płac Ekstraklasy. Informacje z rynku sugerują, że czołowi zawodnicy ligi, tacy jak on, mieszczą się rocznie w przedziale od kilkuset tysięcy do około miliona euro brutto, uwzględniając pensję, premie za wyniki, bonusy za gole, asysty i awanse do europejskich pucharów.

Źródłem zarobków Kamila Grosickiego są pensje klubowe, premie meczowe i kontrakty reprezentacyjne, a w przeszłości także bonusy transferowe wynikające z przeprowadzek między ligami.

Do tego dochodzą umowy reklamowe, kampanie wizerunkowe oraz obecność w grach wideo – choć tantiemy z licencji zbiorowych (np. FIFA/EA SPORTS FC) są rozdzielane przez związki i nie stanowią głównego składnika jego dochodów. Sumując kilkanaście lat kontraktów w Turcji, Francji i Anglii oraz aktualne zarobki w Pogoni, mówimy o majątku budowanym systematycznie, a nie o jednorazowym „strzale” finansowym.

Jak wygląda kariera reprezentacyjna Kamila Grosickiego?

W biało–czerwonych barwach Kamil Grosicki jest jednym z nielicznych członków Klubu Wybitnego Reprezentanta. Oficjalne dane mówią o 101 meczach i 17 bramkach w seniorskiej kadrze w latach 2008–2026. Debiut zaliczył za kadencji Leo Beenhakkera, w lutym 2008 roku przeciwko Finlandii, a pierwszy raz do siatki trafił dopiero sześć lat później – 7 września 2014 roku w eliminacjach Euro 2016 z Gibraltarem.

Za czasów Adama Nawałki stał się jednym z liderów ofensywy – notował gole w eliminacjach, seryjnie asystował Robertowi Lewandowskiemu, a na Euro 2016 brał udział w niemal wszystkich kluczowych akcjach bramkowych. Później grał także na MŚ 2018 w Rosji i MŚ 2022 w Katarze, wychodząc z reprezentacją z grupy i dochodząc do 1/8 finału mistrzostw świata.

Euro 2012, 2016 i 2024

W 2012 roku, gdy Polska była gospodarzem turnieju, jego rola była ograniczona – dostał minuty w meczu z Czechami we Wrocławiu. Cztery lata później we Francji sytuacja była już inna: grał w każdym meczu, zaliczył asystę przy bramce Jakuba Błaszczykowskiego ze Szwajcarią i przy trafieniu Roberta Lewandowskiego w ćwierćfinale z Portugalią. W 2024 roku, już jako doświadczony 36–latek, pojawił się na boisku w grupowym starciu z Austrią.

Pożegnania i powroty do kadry

Po Euro 2024 ogłosił zakończenie kariery reprezentacyjnej, ale w czerwcu 2025 roku zagrał jeszcze oficjalny mecz pożegnalny z Mołdawią, rozpoczynając spotkanie z opaską kapitana i schodząc w 30. minucie wśród owacji. W sierpniu 2025 roku nowy selekcjoner Jan Urban powołał go ponownie, a 17 listopada 2025 roku w meczu z Maltą Grosicki rozegrał setny występ w kadrze.

Ostatni, 101. mecz w reprezentacji rozegrał 31 marca 2026 roku przeciwko Szwecji w finale baraży o awans na mundial. Dwa dni później ogłosił ostateczne rozstanie z kadrą narodową, zamykając ten etap kariery z dorobkiem, którego w Polsce osiągnęło dotąd niewielu piłkarzy.

Jakie nagrody i wyróżnienia zdobył Kamil Grosicki?

Lista indywidualnych nagród pokazuje, jak wysoko był oceniany zarówno w Anglii, jak i w Polsce. W kwietniu 2017 roku otrzymał tytuł PFA Fans’ Premier League Player of the Month – to wyróżnienie przyznawane głosami kibiców na Wyspach Brytyjskich. W barwach Hull City jego bramka z listopada 2017 roku została wybrana golem miesiąca, a później także golem sezonu.

Po powrocie do Ekstraklasy zaczęły spływać wyróżnienia krajowe. W sezonie 2022/2023 i 2023/2024 został Piłkarzem Sezonu Ekstraklasy, zdobył też tytuł Ligowca Roku w plebiscycie „Piłki Nożnej” w latach 2022 i 2023. Do tego doszły nagrody za najlepszego pomocnika sezonu 2023/2024 oraz kilkukrotny tytuł Piłkarza Miesiąca ligi.

W ciągu dwóch sezonów (2022/2023 i 2023/2024) Grosicki zgromadził w Polsce pakiet wyróżnień, który stawia go w jednym rzędzie z najbardziej utytułowanymi piłkarzami Ekstraklasy ostatnich lat.

Na poziomie klubowym najważniejsze osiągnięcia to Puchar Polski i Superpuchar z Jagiellonią, liczne medale z Pogonią oraz udział w europejskich pucharach – zwłaszcza w kwalifikacjach do Ligi Konferencji Europy UEFA, gdzie nie tylko grał, ale też strzelał gole i asystował.

Jak wygląda życie prywatne Kamila Grosickiego?

Za postacią znaną z boisk kryje się mocno rodzinnie ulokowane życie. Kamil Grosicki jest synem Pawła i Magdaleny, dorastał w Szczecinie, a jego rodzina jest silnie związana z historią Polski – pradziadek, Józef Grosicki, służył w Armii Andersa i brał udział w bitwie o Monte Cassino, za co został odznaczony Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino. To tło często pojawia się w wywiadach, gdy piłkarz mówi o poczuciu odpowiedzialności za biało–czerwone barwy.

Ma dwie siostry: Kornelię i Oliwię. Kornelia Grosicka, urodzona w 1999 roku, również gra zawodowo w piłkę, co czyni rodzinę jednym z ciekawszych „piłkarskich klanów” w Polsce. W mediach sportowych wielokrotnie opisywano, jak jako młodsza oglądała brata na boisku, a dziś sama walczy w ligowych meczach.

Prywatnie Kamil Grosicki jest mężem Dominiki, z którą ma córkę Maję urodzoną 19 kwietnia 2012 roku. W rozmowach z dziennikarzami często podkreśla, że rodzina była dla niego najważniejszym wsparciem w trudnych momentach kariery – od terapii uzależnienia, przez zmianę klubów, aż po decyzje dotyczące zakończenia i wznawiania gry w kadrze narodowej.

Jego ścieżka edukacyjna była nietypowa – gimnazjum kończył w prywatnej szkole, co wynikało z intensywności treningów i wyjazdów. Z dzisiejszej perspektywy otwarcie mówi o błędach, jakie popełnił jako nastolatek i młody dorosły, ale też o tym, jak praca z psychologami sportu, terapia uzależnień oraz wsparcie bliskich pozwoliły mu zbudować stabilne życie poza boiskiem. W 2026 roku można go spokojnie określić jako piłkarza, który swoją historią łączy sukces sportowy z bardzo ludzkim, nieukrywanym zmaganiem się ze słabościami.