Ricardo Lucarelli – wiek, wzrost, kariera, życie prywatne

Ricardo Lucarelli ma 34 lata, mierzy 196 cm wzrostu i od lat uchodzi za jednego z najlepszych przyjmujących na świecie, złotego medalistę igrzysk z Rio 2016. Brazylijczyk łączy bogatą karierę klubową w Europie i Ameryce Południowej z udanym życiem rodzinnym – od 9 sierpnia 2025 roku jest mężem Włoszki, Sofii Tumminii. Jeśli chcesz poznać bliżej jego drogę na siatkarski szczyt, statystyki, sukcesy i ciekawostki z życia prywatnego, czytaj dalej.

Ile lat ma Ricardo Lucarelli i jaki ma wzrost?

14 lutego 1992 roku w brazylijskim mieście Contagem urodził się zawodnik, który dziś uchodzi za jedną z największych gwiazd światowej siatkówki. Ricardo Samuel Lucarelli Santos de Souza, bo tak brzmi jego pełne imię i nazwisko, w 2026 roku ma 34 lata i wciąż utrzymuje miejsce w absolutnej czołówce przyjmujących. Jego kariera przyspieszyła bardzo wcześnie – już jako nastolatek błyszczał w kadrach młodzieżowych Brazylii i zbierał pierwsze nagrody indywidualne na turniejach rangi mistrzostw świata kadetów.

Najbardziej oczywisty atut Brazylijczyka to warunki fizyczne, idealnie skrojone pod nowoczesnego przyjmującego. Oficjalne dane mówią jasno – wzrost Ricardo Lucarellego to 196 cm. W połączeniu z dynamiką i mocą wyskoku daje to zawodnika, który potrafi zarówno skończyć trudną piłkę na wysokim bloku, jak i stabilnie przyjąć zagrywkę rywala. Widać to zwłaszcza w meczach reprezentacji, gdzie od lat jest jednym z pierwszych wyborów selekcjonera na pozycji przyjmującego.

Ricardo Lucarelli łączy wzrost 196 cm z bardzo szybkim wyskokiem i mocną zagrywką, co czyni go jednym z najbardziej kompletnych przyjmujących swojego pokolenia.

Jak przebiegała kariera młodzieżowa i pierwsze sukcesy Lucarellego?

Pierwsze poważne międzynarodowe występy Lucarelli zaliczył w młodzieżowych reprezentacjach Brazylii. W 2009 roku, jeszcze jako nastolatek, został wyróżniony tytułem najlepszego przyjmującego mistrzostw świata kadetów. To był wyraźny sygnał, że rośnie gracz, który szybko trafi do seniorskiej kadry. W kolejnych sezonach sięgał po medale mistrzostw Ameryki Południowej kadetów i juniorów, regularnie zgarniając nagrody indywidualne.

Rok 2013 okazał się przełomem. Wtedy Brazylijczyk zgarnął całą serię wyróżnień – został najlepszym zagrywającym klubowych mistrzostw Ameryki Południowej, najlepszym przyjmującym Ligi Światowej, MVP Pucharu Panamerykańskiego i najlepszym przyjmującym mistrzostw Ameryki Południowej. Dorzucił do tego tytuł najbardziej wartościowego zawodnika mistrzostw świata U-23. Niewielu siatkarzy na świecie potrafi w jednym roku zgromadzić taką kolekcję nagród.

Naturalnym krokiem stało się więc stałe miejsce w dorosłej reprezentacji Brazylii. Lucarelli szybko wywalczył sobie status lidera drugiej linii – odpowiadał zarówno za przyjęcie, jak i za zdobywanie punktów z trudnych piłek. W kolejnych latach ugruntował pozycję jednego z filarów „Canarinhos”.

Jak rozwijała się kariera klubowa Ricarda Lucarellego?

Brazylijska siatkówka klubowa była pierwszym poważnym etapem kariery Lucarellego. Grając u siebie, sięgał po krajowe trofea, w tym puchary i tytuły w Superlidze. W barwach Funvic Taubaté zdobył między innymi puchar Brazylii i wicemistrzostwo kraju, a klub – jak sam podkreślał – mocno wsparł go w trudnym momencie kontuzji ścięgna Achillesa.

Kariera w Brazylii

W Funvic Taubaté Lucarelli nie tylko wygrywał, ale też budował swoją pozycję lidera. Gdy w Superlidze doznał poważnego uszkodzenia ścięgna Achillesa, czekała go jedna z najdłuższych przerw w życiu. Rehabilitacja trwała miesiącami, a zawodnik przyznawał, że nigdy wcześniej nie był tak długo poza boiskiem. Dopiero po około trzech miesiącach dostał od lekarzy zielone światło na treningi z piłką i rozpoczął etap wzmacniania łydki, zanim wrócił do pełnych zajęć zespołowych.

W tym czasie klub stanął za nim murem – działacze z Taubaté szybko rozpoczęli rozmowy o przedłużeniu kontraktu, pokazując, że chcą go mieć w składzie mimo ryzyka związanego z urazem. Lucarelli mówił wprost, że takie zaufanie buduje wyjątkową więź z drużyną i sztabem. W Brazylii zdobywał także trofea w Klubowych Mistrzostwach Ameryki Południowej i Superpucharze Brazylii, a w 2019 roku został MVP Superpucharu.

Przenosiny do Europy i Trentino Volley

Gra na najwyższym poziomie w Europie pozostała dla Lucarellego priorytetem, nawet gdy bogate brazylijskie kluby kusiły rekordowymi kontraktami. Do Włoch trafił do takich potęg jak Trentino Volley czy później kluby walczące o mistrzostwo i Puchar Włoch. W Trentino stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych zawodników ligi włoskiej, a jego kontrakt – jak ujawniano – miał obowiązywać jeszcze przez kolejny sezon, gdy rozpoczęły się dyskusje o zmianach prawnych.

Nowe przepisy we Włoszech – nowelizacja ustawy o sporcie, która weszła w życie 2 kwietnia 2021 roku – znacząco zmieniły sposób rozliczania podatków przez zawodowych sportowców. Ustawa wprowadziła obowiązek zawarcia stosunku pracy z tzw. „pracownikami sportowymi”, do których zaliczono m.in. siatkarzy. Dla takich klubów jak Trentino Volley oznaczało to wyższe składki i mniej korzystne warunki podatkowe w kontraktach.

Właśnie to stało się tłem głośnych negocjacji między trydenckim klubem a Lucarellim. Trentino chciało dostosować jego umowę do nowych przepisów, co oznaczało zmianę dotychczasowych warunków. Sam zawodnik miał być bardzo ostrożny wobec propozycji funkcjonowania w nowym reżimie podatkowym i – jak donoszono – skłaniał się ku odejściu. W grę wchodziły więc zarówno kwestie finansowe, jak i sportowe oceny jego gry, o których otwarcie mówił prezes Diego Mosna.

We Włoszech nowelizacja ustawy o sporcie, obowiązująca od 2 kwietnia 2021 roku, wymusiła na klubach przekształcanie kontraktów siatkarzy w pełnoprawne stosunki pracy z wyższymi obciążeniami podatkowymi i składkowymi.

Oferty z Minas i PlusLigi

Jednym z głośniejszych wątków transferowych w ostatnich latach był powrót Lucarellego do Brazylii. Gigant z Belo Horizonte – Minas – po okresie sportowego marazmu planował przebudowę składu i chciał odzyskać pozycję lidera Ameryki Południowej. Klub był gotów zaproponować Brazylijczykowi kontrakt wart 500 tysięcy dolarów za sezon, co stanowiło jedną z najwyższych ofert na rynku w tamtym czasie.

Mimo tak lukratywnej propozycji Lucarelli wybrał inną drogę. Jak podkreślano, jego priorytetem pozostała gra w Europie na możliwie najwyższym poziomie – w ligach, które co roku wystawiają kluby do Ligi Mistrzów i biją się o najważniejsze trofea. W efekcie Minas musiał sięgnąć po „plan B” i skierował uwagę na innego Brazylijczyka z doświadczeniem w Europie, czyli Henrique Honorato, który od 2024 roku występuje w Ślepsku Malow Suwałki.

Równolegle media spekulowały o możliwym transferze Lucarellego do PlusLigi, w tym do tak utytułowanych klubów jak ZAKSA Kędzierzyn-Koźle. Brazylijczyk nie zamykał drzwi przed polską ligą – jedną z najmocniejszych w Europie – ale jasno podkreślał, że każdy wybór musi łączyć wysoki poziom sportowy z bezpiecznymi i przejrzystymi warunkami kontraktowymi.

Jakie sukcesy reprezentacyjne i indywidualne ma Lucarelli?

Reprezentacja Brazylii od lat pozostaje jednym z najczęściej dekorowanych zespołów w światowej siatkówce, a Lucarelli miał ogromny udział w podtrzymaniu tej passy. Punktem kulminacyjnym została olimpiada w Rio de Janeiro, gdzie gospodarze sięgnęli po złoty medal. Przyjmujący nie był tylko jednym z elementów układanki – otrzymał tytuł najlepszego przyjmującego turnieju olimpijskiego, co ugruntowało jego reputację gracza na „wielkie mecze”.

Wcześniej i później sięgał po medale Ligi Światowej, Ligi Narodów, mistrzostw świata oraz mistrzostw Ameryki Południowej, bardzo często odbierając przy tym nagrody indywidualne. W 2013 i 2014 roku uznawano go za najlepszego przyjmującego Ligi Światowej, w 2014 roku został także najlepszym przyjmującym mistrzostw świata, a w 2017 roku zgarnął dublet – MVP i najlepszego przyjmującego Pucharu Wielkich Mistrzów.

W 2021 i 2023 roku po raz kolejny wybierano go najlepszym przyjmującym mistrzostw Ameryki Południowej, co pokazuje, że mimo upływu lat wciąż prezentuje światową jakość. Nawet gdy Brazylia nie zawsze sięga po złoto, jak na przykład przy brązowym medalu w Lidze Narodów po igrzyskach w Paryżu 2024, Lucarelli podkreśla, że celem pozostaje gra o najwyższe cele, a podium traktuje jako ważny krok po trudniejszych sezonach.

Ricardo Lucarelli ma w dorobku nagrody najlepszego przyjmującego Ligi Światowej, mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich w Rio, co plasuje go w wąskim gronie najbardziej utytułowanych przyjmujących XXI wieku.

Memoriał Huberta Jerzego Wagnera

Polscy kibice mogą Lucarellego oglądać nie tylko w klubach, lecz także cyklicznie w reprezentacji. Brazylia kilkukrotnie startowała w Memoriale Huberta Jerzego Wagnera, a w XXII Memoriale Wagnera ponownie zagrała w Krakowie po sześcioletniej przerwie od ostatniego występu w tym turnieju. Sam zawodnik przyznawał, że cieszy go powrót do Polski w roli reprezentanta, bo to znakomita okazja do sprawdzenia się z najmocniejszymi drużynami przed mistrzostwami świata.

W jednym z meczów podczas memoriału Brazylia przegrała 0:3 z Argentyną, a Lucarelli bardzo konkretnie analizował przyczyny porażki. Zwracał uwagę na nadmiar błędów w zagrywce na początku spotkania, świetną obronę przeciwników oraz zbyt schematyczny atak w środek bloku. Jednocześnie zaznaczał, że taki turniej to idealne miejsce, by „odrobić lekcje” przed główną imprezą sezonu i sprawdzić formę graczy, którzy wcześniej mieli mniej minut na boisku.

Jak wygląda życie prywatne Ricarda Lucarellego?

Za wielkimi sukcesami sportowymi stoi także stabilne zaplecze poza boiskiem. 9 sierpnia 2025 roku Lucarelli stanął na ślubnym kobiercu – jego żoną została Sofia Tumminia, Włoszka związana na co dzień z siatkarskim środowiskiem. Uroczystość odbyła się w Belo Horizonte, jednym z najważniejszych ośrodków siatkówki w Brazylii. Ślub potwierdził silne związki Brazylijczyka z Italią, budowane latami gry w Serie A.

W wywiadach Lucarelli przyznaje, że poza boiskiem lubi spokojniejsze aktywności. Zdarzało mu się nawet recytować poezję w trakcie rozmów z dziennikarzami – raz, podczas wywiadu telewizyjnego, zaskoczył widzów recytacją własnego wiersza, choć na co dzień rzadko dzieli się swoją twórczością. Ten epizod pokazuje nieco inną twarz zawodnika, na boisku znanego głównie z agresywnego ataku i mocnej zagrywki.

Codzienne życie Lucarellego to jednak przede wszystkim treningi, podróże i mecze. Przy napiętym harmonogramie reprezentacji i klubów w Europie i Ameryce Południowej ważne jest dobre planowanie odpoczynku i regeneracji – zwłaszcza po tak poważnych urazach jak zerwanie ścięgna Achillesa. Dziś Brazylijczyk uchodzi za przykład profesjonalnego podejścia do zawodu: łączy dbałość o ciało, pracę mentalną i szacunek do klubów, które inwestują w jego zdrowie i rozwój.

Od 9 sierpnia 2025 roku żoną Ricarda Lucarellego jest Włoszka Sofia Tumminia, a ceremonia ich ślubu odbyła się w Belo Horizonte w obecności wielu osób ze świata siatkówki.