Alicja Grabka – wiek, wzrost, kariera, życie prywatne

Alicja Grabka ma 28 lat, mierzy 178 cm wzrostu i uchodzi dziś za jedną z najciekawszych polskich rozgrywających, które walczą o stałe miejsce w reprezentacji. Jej kariera przyspieszyła po powrocie po poważnej kontuzji biodra, a transfer pomiędzy PGE Budowlanymi Łódź a DevelopResem Rzeszów tylko wzmocnił jej pozycję w Tauron Lidze. Jeśli chcesz lepiej poznać jej drogę od Wieliczki po kadrę Polski, aktualną formę i życie poza boiskiem, przeczytaj dalszą część artykułu.

Ile lat ma Alicja Grabka i jaki ma wzrost?

W 2026 roku Alicja Grabka ma 28 lat. Urodziła się 9 maja 1998 roku w Krakowie, ale dorastała w Wieliczce, gdzie też stawiała pierwsze kroki w siatkówce. Dla kibiców ważny jest też jej wzrost – jako rozgrywająca mierzy 178 cm, co w nowoczesnej siatkówce pozwala jej łączyć sprawne prowadzenie gry z solidnym blokiem.

Ta fizjonomia, połączona z dobrą koordynacją i szybkością reakcji, sprawia, że potrafi skutecznie „czytać” ustawienie rywala nad siatką. Sama podkreśla, że predyspozycje fizyczne były jednym z argumentów, dla których jeszcze w młodzieżowych kategoriach przeniesiono ją z przyjęcia na rozegranie – wcześniej występowała jako przyjmująca, dopiero później na stałe została rozgrywającą.

Jak przebiegała kariera klubowa Alicji Grabki?

Droga Grabki do Tauron Ligi zaczęła się w małopolskich klubach młodzieżowych. Pierwsze sukcesy notowała w MKS MOS Wieliczka – od medali w mini-siatkówce, przez wysokie miejsca w kategoriach młodziczek i juniorek, aż po awanse do finałów Mistrzostw Polski juniorek. To właśnie tam nauczyła się wygrywania, częstej gry o medale i odpowiedzialności za wynik zespołu.

W 2014 roku przeniosła się do Legionovii Legionowo, łącząc grę w rozgrywkach młodzieżowych z nauką w Szkole Mistrzostwa Sportowego w Szczyrku. W barwach legionowskiego klubu zdobyła mistrzostwo Polski kadetek i juniorek oraz brąz Młodej Ligi Kobiet. W Legionovii zadebiutowała też w ekstraklasie, wtedy jeszcze pod szyldem Orlen Ligi, co otworzyło jej drogę do seniorskiej reprezentacji i poważnych kontraktów.

PGE Budowlani Łódź

Ważnym etapem jej rozwoju był transfer do PGE Budowlanych Łódź. Dołączyła do łódzkiej drużyny po długiej rehabilitacji po urazie biodra, przed sezonem 2024/2025. Powrót po tak długiej przerwie zawsze niesie pytania: czy zawodniczka odzyska dawną dynamikę, odwagę w rozegraniu, stabilność przy wyskokach? W jej przypadku odpowiedź przyszła szybko – seria bardzo dobrych meczów, liczne wyróżnienia i coraz większa rola w zespole.

Przez dwa sezony w barwach łodzianek zdobyła pełen pakiet sukcesów. Najpierw brązowy medal mistrzostw Polski, a w kolejnym sezonie – Puchar Polski i mistrzostwo kraju. W finale Tauron Ligi PGE Budowlani pokonali DevelopRes, a sama Grabka aż pięć razy w sezonie sięgnęła po statuetkę MVP meczu. Taka liczba wyróżnień dla rozgrywającej jasno pokazuje, jak mocno wpływała na ofensywę swojej drużyny.

DevelopRes Rzeszów

Po udanym okresie w Łodzi doszło do głośnej wymiany rozgrywających: Alicja Grabka przeniosła się do DevelopResu Rzeszów, a w przeciwnym kierunku powędrowała Katarzyna Wenerska. Obie dobrze znają się z kadry, a teraz ich role na poziomie klubowym niejako się „zamieniły”. Dla rzeszowskiego klubu Grabka jest naturalną liderką rozegrania po odejściu Wenerskiej, natomiast sama liga zyskuje kolejną silną oś rywalizacji między topowymi rozgrywającymi.

DevelopRes przebudował skład – w zespole pozostało tylko kilka siatkarek, jak Julita Piasecka czy Dominika Pierzchała, a do drużyny dołączyły nowe przyjmujące i atakujące z zagranicy. W takim kontekście rola nowej rozgrywającej jest ogromna, bo musi szybko zbudować schematy gry, dograć się z różnymi typami atakujących i współpracować ze sztabem, w którym asystentem trenerki Jeleny Blagojević został Marcin Ogonowski, 52-letni szkoleniowiec z doświadczeniem w męskiej i żeńskiej siatkówce.

Jak wygląda kariera reprezentacyjna Alicji Grabki?

Występy w młodzieżowych kadrach Polski były naturalną konsekwencją jej formy w Legionovii. Jacek Nawrocki, ówczesny selekcjoner, powołał ją do szerokiej kadry seniorskiej na sezon 2016. Została zgłoszona do World Grand Prix, ale ostatecznie częściej występowała w drugim zespole, reprezentując Polskę w Lidze Europejskiej. Zagrała tam we wszystkich meczach, kończąc turniej na 5. miejscu.

Do 2026 roku uzbierała już ponad 20 występów w pierwszej reprezentacji. Przez długi czas jej pozycja w kadrze była jednak utrudniona – miejsce na rozegraniu przez wiele sezonów zajmowały Joanna Wołosz i wspomniana Katarzyna Wenerska. Przełom nastąpił po igrzyskach w Paryżu, gdy Wołosz zakończyła reprezentacyjną karierę, a trener Stefano Lavarini zaczął mocniej rotować na pozycji rozgrywającej.

Występy w Lidze Narodów

Dla Grabki ważnym momentem był sezon, gdy po raz pierwszy stała się jedną z bohaterek reprezentacji w rozgrywkach, takich jak Liga Narodów. Po turnieju w Pekinie media pisały o niej jako o „objawieniu” kadry, choć jeszcze wówczas zabrakło jej w składzie na turniej finałowy w Łodzi. Rok później, już jako mistrzyni Polski z PGE Budowlanymi, wróciła do kadry silniejsza mentalnie, mając za sobą trudne doświadczenie kontuzji i ciężkiej pracy w klubie.

W 2025 roku z reprezentacją zdobyła brązowy medal Ligi Narodów. W 2026 znów aspiruje do wyjazdu na turnieje w Nankinie, Bangkoku i Osace, a sama mówi wprost, że marzy o wielkim turnieju docelowym i miejscu w składzie na kolejne igrzyska. Czy kolejny sezon rozegrany w mocnym klubie – jak DevelopRes – pomoże jej umocnić pozycję „jedynki” na rozegraniu?

Styl gry rozgrywającej

W jednym z wywiadów Grabka opisała, jaka według niej powinna być topowa rozgrywająca. Wskazuje na dokładność, nieprzewidywalność w rozegraniu i umiejętność gubienia bloku rywala. Zwraca też uwagę na podejmowanie trafnych decyzji: kiedy oddać piłkę liderce, a kiedy rozłożyć atak na kilka zawodniczek. Te słowa dobrze współgrają z jej stylem – lubi szybkie tempo gry, odważne piłki do środka i granie „pod blok”, żeby otworzyć skrzydła.

Ogromny wpływ na jej rozwój miał okres pracy z trenerem Alessandro Chiappinim. W Legionovii Włoch dał jej dużą swobodę – jak sama mówi, miała „wolną głowę i dużo wolnej ręki”. To w tym czasie nabrała odwagi, by samodzielnie kierować drużyną na boisku i podejmować intuicyjne decyzje, nie zawsze dokładnie według sztywnego planu taktycznego.

Grabka wielokrotnie podkreśla, że nawet najlepszy trener nie zastąpi regularnej gry – najwięcej uczy ją czas spędzony na boisku, a nie na ławce rezerwowych.

Jaką rolę odegrała kontuzja biodra w jej karierze?

Silnie odczuwalnym momentem w karierze zawodniczki była kontuzja biodra, której doznała pod koniec 2023 roku. Do urazu doszło w 13. kolejce Tauron Ligi, w meczu z PGE Rysicami Rzeszów. Uraz stawu biodrowego wykluczył ją z gry na wiele miesięcy i postawił pod znakiem zapytania nie tylko dalszą część sezonu, ale też formę na najbliższe lata.

Rehabilitacja trwała długo i wymagała pracy nie tylko fizycznej, lecz także mentalnej. Rozgrywająca wróciła do ligowej rywalizacji dopiero przed sezonem 2024/2025, już jako zawodniczka PGE Budowlanych Łódź. Widać było, że przerwa nie złamała jej sportowych ambicji – wręcz przeciwnie, po powrocie zdecydowanie mocniej „weszła” w rolę liderki zespołu, podejmując odpowiedzialność w końcówkach setów.

Uraz biodra z grudnia 2023 roku okazał się dla Grabki bolesnym, ale przełomowym punktem – po powrocie zdobyła mistrzostwo Polski, Puchar Polski i znów umocniła swoją pozycję w reprezentacji.

Jak wygląda życie prywatne i zainteresowania Alicji Grabki?

Mimo że siatkówka zajmuje jej większość czasu – sama mówi, że od 12. roku życia jej życie kręci się wokół sportu – znajduje przestrzeń na życie poza boiskiem. Najwięcej satysfakcji daje jej czas spędzany z bliskimi. W wywiadach powtarza, że kocha spotkania z rodziną i chłopakiem, i to właśnie nazywa swoją pasją, gdy sezon i zgrupowania pozwalają na kilka spokojniejszych dni.

Siatkarka ukończyła także studia. Obroniła pracę magisterską na Wyższej Szkole Zarządzania i Administracji w Opolu, co świadczy o tym, że równolegle do kariery sportowej stawia na wykształcenie. Ten wątek pojawia się coraz częściej u zawodniczek Tauron Ligi – łączenie grania na wysokim poziomie z nauką wymaga dobrej organizacji, ale w długiej perspektywie daje poczucie bezpieczeństwa po zakończeniu kariery.

Media społecznościowe i modeling

Grabka dba też o swój wizerunek w sieci – regularnie publikuje zdjęcia i relacje na Instagramie. Kibice zwracają uwagę na profesjonalne fotografie i często sugerują jej karierę w modelingu. Sama jednak z uśmiechem odcina się od takiego pomysłu, tłumacząc, że przed kamerą czuje się średnio komfortowo i o wiele bardziej woli mikrofon niż światła reflektorów. Media społecznościowe są dla niej raczej formą kontaktu z kibicami niż punktem startu do innej branży.

Sportowa rodzina i droga do siatkówki

Czy wybór siatkówki był przypadkiem? W jej przypadku – nie do końca. Pochodzi z typowo sportowej rodziny, lecz większość domowych tradycji związana była z koszykówką. Tata, mama i brat byli z nią związani, a ona „na przekór” wybrała siatkówkę. Zanim jednak trafiła na boisko, próbowała wielu aktywności: gimnastyki artystycznej, pływania, tańca, a nawet gry na skrzypcach. Dopiero połączenie tańca i siatkówki – a czasem nakładające się treningi – sprawiło, że postawiła tylko na jedną dyscyplinę.

Ten szeroki sportowy fundament przekłada się teraz na jej pracę nóg, koordynację i czucie piłki. Sama przyznaje, że największy wpływ na karierę i tak miała sama siatkówka – jako jedyny sport zespołowy z tych, które trenowała. To właśnie gra drużynowa, zależność od koleżanek i konieczność wzajemnego wsparcia najbardziej ją wciągnęły. Siatkówki nie traktuje jako „normalnej pracy”, ale jako spełnienie marzeń, które zaczęły się od pierwszych treningów w małej Wieliczce.

Dla Alicji Grabki siatkówka nie jest tylko zawodem – to efekt rodzinnych sportowych tradycji, wielu lat treningów w Wieliczce i świadomego wyboru, by całe swoje dorosłe życie związać z boiskiem.