Michał Winiarski – wiek, kariera, rodzina, życie prywatne

Michał Jerzy Winiarski ma 42 lata (ur. 28 września 1983 roku) i jest jednym z najbardziej utytułowanych polskich siatkarzy, a dziś cenionym trenerem w PlusLidze oraz byłym selekcjonerem reprezentacji Niemiec. Jego kariera to pasmo sukcesów w kadrze i klubach, ale także trudne decyzje związane ze zdrowiem i rodziną. W życiu prywatnym skupia się na żonie Dagmarze i dwóch synach, z których starszy, Oliwier Winiarski, właśnie wchodzi do PlusLigi. Jeśli chcesz lepiej poznać jego drogę od juniora do mistrza świata i topowego szkoleniowca, przeczytaj cały artykuł.

Ile lat ma Michał Winiarski i skąd pochodzi?

Michał Winiarski urodził się 28 września 1983 roku w Bydgoszczy, czyli w 2026 roku ma 42 lata. Dorastał w regionie, który od lat mocno stoi siatkówką – w województwie kujawsko-pomorskim, gdzie działa wiele klubów młodzieżowych i lig amatorskich. To tam stawiał pierwsze kroki z piłką siatkową, zanim trafił do większych ośrodków. Wzrost 200 cm od początku predestynował go do gry na wysokim poziomie, zwłaszcza na pozycji przyjmującego.

Jako nastolatek szybko zaczął wyróżniać się w rozgrywkach młodzieżowych, najpierw w Bydgoszczy, a później w zespołach, które walczyły o medale mistrzostw Polski juniorów. Trenerzy zwracali uwagę na jego technikę, spokój w przyjęciu zagrywki i dobrą zagrywkę flotową. To połączenie parametrów fizycznych i „boiskowej głowy” sprawiło, że szybko trafił na radar szkoleniowców młodzieżowej reprezentacji Polski.

Jak wygląda życie prywatne Michała Winiarskiego?

13 maja 2006 roku Michał Winiarski poślubił Dagmarę Stęplewską – to moment, który sam zawodnik wielokrotnie wskazywał jako jedną z najważniejszych dat poza boiskiem. Małżeństwo od lat towarzyszy jego karierze, zarówno w czasach częstych wyjazdów zagranicznych, jak i w okresie pracy trenerskiej. Żona i dzieci pojawiają się przy nim na ważnych meczach, galach siatkarskich czy uroczystościach ligowych, co mocno podkreśla rodzinny charakter jego życia.

Para doczekała się dwóch synów. Starszy, Oliwier, urodził się 28 listopada 2006 roku, natomiast młodszy, Antoni, przyszedł na świat 13 marca 2014 roku. W domu Winiarskich sport jest codziennością – nie jest więc zaskoczeniem, że to właśnie Oliwier poszedł w ślady ojca, choć wybrał inną pozycję na boisku. Ich relacja to ciekawy przykład współistnienia dwóch ról: z jednej strony tata, z drugiej – „legenda” i wzór do naśladowania w tej samej dyscyplinie.

Rodzina była jednym z powodów, dla których Michał Winiarski w 2025 roku zrezygnował z funkcji selekcjonera reprezentacji Niemiec, mimo ważnego kontraktu aż do igrzysk w Los Angeles 2028.

Decyzja o odejściu z kadry naszych zachodnich sąsiadów odbiła się szerokim echem w świecie siatkówki. Sam trener tłumaczył, że chciał mieć więcej czasu dla najbliższych, bo łączenie obowiązków w klubie Aluron CMC Warta Zawiercie z prowadzeniem reprezentacji wymagało wielu wyjazdów i długiej rozłąki. Zawodnicy Niemiec, tacy jak Tobias Krick czy Tobias Brand, w wywiadach wyraźnie mówili, że rozumieją tę decyzję, podkreślając przy tym ogromny szacunek do jego pracy.

Jak rozwijała się kariera siatkarska Michała Winiarskiego?

Droga sportowa Winiarskiego jest bardzo konsekwentna – od juniorskiego kapitana po mistrza świata. Już w 2003 roku, jako lider młodzieżowej kadry, poprowadził reprezentację Polski juniorów do tytułu mistrza świata. To był pierwszy głośny sygnał, że w polskiej siatkówce rośnie zawodnik zdolny grać na najwyższym poziomie. Rok później dostał szansę w dorosłej reprezentacji i jej nie zmarnował.

W seniorskiej kadrze zadebiutował 7 stycznia 2004 roku w meczu z Rosją (0:3) podczas turnieju kwalifikacyjnego do igrzysk olimpijskich w Atenach. Od tego momentu jego nazwisko pojawiało się na niemal wszystkich ważnych listach powołań. W reprezentacji Polski rozegrał 240 spotkań, co stawia go w gronie najbardziej doświadczonych zawodników swojej generacji. Był powoływany przez kolejnych selekcjonerów: Raúla Lozano, Daniela Castellaniego, Andreę Anastasiego i Stephane’a Antigę.

Najważniejsze momenty w reprezentacji Polski

W koszulce z orzełkiem na piersi Winiarski przeżył cały wachlarz turniejowych emocji – od igrzysk olimpijskich, przez Ligę Światową (dziś Liga Narodów), po mistrzostwa świata. Grał na igrzyskach w Pekinie 2008 i Londynie 2012, uczestniczył w kilku edycjach Ligi Światowej oraz w mistrzostwach świata 2006 i 2010. Kulminacyjny moment przyszedł w 2014 roku.

21 września 2014 roku reprezentacja Polski z Michałem Winiarskim w składzie zdobyła złoty medal mistrzostw świata rozgrywanych w Polsce. Ten turniej był wyjątkowy – biało-czerwoni jako gospodarze udźwignęli presję, a kapitanem zespołu był właśnie Winiarski. Tego samego dnia ogłosił zakończenie kariery reprezentacyjnej, zamykając ją w idealnym momencie, na szczycie sportowych możliwości kadry.

Za osiągnięcia w 2014 roku Michał Winiarski został odznaczony wyróżnieniem państwowym – Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Lista nagród indywidualnych z tamtego okresu jest bardzo długa. Był m.in. najlepszym przyjmującym Igrzysk Olimpijskich w Pekinie 2008, wielokrotnie wybierano go najlepszym przyjmującym Ligi Światowej i Memoriału Huberta Jerzego Wagnera. Otrzymywał tytuły „siatkarza roku” w polskich plebiscytach, co tylko potwierdzało, że łączył wysoką formę sportową z dużą rozpoznawalnością wśród kibiców.

Kariera klubowa w Polsce i za granicą

Kariera klubowa Winiarskiego zaczynała się w Polsce, między innymi w Chemiku Bydgoszcz i AZS Częstochowa, ale szybko wyszła poza granice kraju. Znakomicie funkcjonował zarówno w PlusLidze, jak i w mocnych ligach zagranicznych, co nie jest oczywiste dla każdego przyjmującego. Z czasem stał się ważnym zawodnikiem topowych zespołów Europy.

Ważnym etapem były lata spędzone we Włoszech. Grając w Itas Diatec Trentino, zdobył mistrzostwo Włoch (2008) i wygrał Ligę Mistrzów (2009). Pod koniec sierpnia 2009 roku rozwiązał kontrakt z tym klubem, by podpisać trzyletnią umowę z PGE Skrą Bełchatów – ówczesnym mistrzem Polski. Ten ruch ugruntował jego pozycję jako lidera również na krajowym podwórku, bo Skra walczyła wtedy o wszystkie możliwe trofea.

W 2013 roku podpisał dwuletni kontrakt z rosyjskim Fakieł Nowy Urengoj. Po roku wrócił jednak do Skry Bełchatów, gdzie dokańczał swoją karierę zawodniczą. Lata w Bełchatowie oznaczały walkę o mistrzostwa Polski, Superpuchary i medale europejskich pucharów – zespół regularnie meldował się w czołówce PlusLigi i grał o najwyższe cele, co wymagało od kapitana dużej odporności psychicznej.

Kontuzje i zakończenie gry

Ciało, jak w przypadku wielu siatkarzy, z czasem zaczęło wystawiać rachunek. W 2009 roku Winiarski przeszedł operację barku, przez co nie zagrał na mistrzostwach Europy w Turcji. Na początku sezonu 2015/2016 pojawiły się poważne problemy z kręgosłupem – wówczas pojechał na konsultację do słynnego lekarza sportu, Hansa-Wilhelma Müllera-Wohlfahrta, związanego wcześniej z Bayernem Monachium. Niemiecki specjalista zastosował terapię opartą na serii zastrzyków w okolice kręgosłupa, co pozwoliło na szybki powrót do gry.

W styczniu 2016 roku kontuzja kręgosłupa odnowiła się i 19 stycznia w Krakowie Winiarski przeszedł operację. W sezonie 2016/2017 jeszcze wrócił na boisko, ale ból i ryzyko kolejnych urazów były na tyle duże, że po zakończeniu rozgrywek podjął decyzję o definitywnym zakończeniu kariery zawodniczej. Z perspektywy zdrowia długoterminowego był to ruch rozsądny – miał wtedy 33 lata, a lata gry na najwyższym poziomie mocno obciążyły jego organizm.

Jak wygląda kariera trenerska Michała Winiarskiego?

Po zakończeniu gry Winiarski bardzo szybko przeszedł na ławkę trenerską. Najpierw został drugim trenerem PGE Skry Bełchatów – klubu, z którym był mocno związany jako zawodnik. Taka rola pozwoliła mu uczyć się pracy szkoleniowej od środka, ale bez błyskawicznej presji, jaka spada na pierwszego trenera. To ważny etap przejściowy, na który nie każdy były zawodnik się godzi.

4 czerwca 2019 roku został pierwszym trenerem Trefla Gdańsk, oficjalnie rozpoczynając samodzielną karierę w PlusLidze. Prowadził zespół do sezonu 2021/2022, budując w Gdańsku drużynę potrafiącą sprawiać problemy faworytom i rozwijając młodych siatkarzy. W 2022 roku przyszedł kolejny duży krok – objęcie funkcji selekcjonera reprezentacji Niemiec.

Praca z reprezentacją Niemiec

Jako trener kadry naszych zachodnich sąsiadów Winiarski musiał zmierzyć się z inną kulturą pracy i sporą odpowiedzialnością. W latach 2022–2025 Niemcy pod jego wodzą grali w Lidze Narodów i walczyli o awans na igrzyska. Kulminacją był turniej kwalifikacyjny do igrzysk olimpijskich w Paryżu, w którym reprezentacja Niemiec wygrała swoją grupę i zapewniła sobie miejsce na turnieju olimpijskim 2024.

Siatkarze, tacy jak Tobias Krick i Tobias Brand, wielokrotnie podkreślali, że pod okiem Winiarskiego bardzo się rozwinęli. Chwalili go za komunikację, spokojne prowadzenie zespołu i zaufanie do zawodników. Wspominali, że liczba treningów była mniejsza niż u nowego trenera Massimo Bottiego, ale jednocześnie intensywność i jakość zajęć dawały im dużo satysfakcji.

12 listopada 2025 roku Michał Winiarski ogłosił rezygnację z funkcji selekcjonera Niemiec. Kontrakt miał obowiązywać aż do igrzysk w Los Angeles 2028, więc ta decyzja była szeroko komentowana jako odważna i dla wielu zaskakująca. Trener wprost mówił o powodach osobistych – większym nacisku na rodzinę i ograniczeniu skali obowiązków rozciągniętych między dwa kraje.

Sukcesy trenerskie w PlusLidze

Równolegle do pracy z Niemcami Winiarski prowadził Aluron CMC Wartę Zawiercie. To właśnie ten klub uczynił z niego jednego z najbardziej rozchwytywanych szkoleniowców w Polsce. Z zespołem z Zawiercia wywalczył mistrzostwo Polski oraz dotarł do finału Ligi Mistrzów, co jeszcze kilka lat wcześniej wydawało się w tym ośrodku jedynie ambitnym marzeniem.

Podczas Gali Polskiej Ligi Siatkówki 2024 został wybrany Trenerem Sezonu 2023/2024 PlusLigi. Uznano w ten sposób nie tylko wyniki ligowe, ale i styl gry jego drużyny – agresywną zagrywkę, stabilne przyjęcie i umiejętne korzystanie z głębokiego składu. 20 maja 2026 roku, podczas kolejnej gali, ponownie został doceniony, odbierając nagrodę dla najlepszego trenera sezonu 2025/2026. To dowód, że w roli szkoleniowca utrzymuje bardzo wysoki poziom przez kolejne lata.

W 2026 roku nazwisko Michała Winiarskiego naturalnie pojawia się wśród najważniejszych postaci polskiej siatkówki – zarówno w historii, jak i w aktualnej PlusLidze.

Co wiemy o rodzinie i karierze syna Oliwiera Winiarskiego?

Starszy syn Michała, Oliwier Winiarski, poszedł w ślady ojca, ale gra na innej pozycji. Zamiast roli przyjmującego wybrał zadania rozgrywającego, co oznacza m.in. odpowiedzialność za prowadzenie gry i decyzje taktyczne na boisku. To ciekawe odwrócenie ról – ojciec kończył akcje, syn ma dziś budować je od pierwszego kontaktu w ataku.

W marcu 2024 roku Oliwier wraz z klubem Eco-Team AZS Stoelzle Częstochowa zdobył mistrzostwo Polski juniorów. Ten sukces to ważny sygnał, że nie jest traktowany jedynie przez pryzmat nazwiska, ale realnie potrafi poprowadzić drużynę młodzieżową do tytułu. W pracy z młodzieżą szczególnie dużo znaczy współpraca na linii klub–rodzina, a w tym przypadku dochodzi jeszcze codzienny kontakt z ojcem, który doskonale zna realia siatkówki.

24 marca 2024 roku Oliwier zadebiutował w PlusLidze w barwach Aluron CMC Warty Zawiercie, w 27. kolejce sezonu 2023/2024, w meczu z PGE GiEK Skrą Bełchatów. Wszedł pod koniec czwartego seta, zastępując podstawowego rozgrywającego Miguela Tavaresa, który miał problemy zdrowotne. Mógł dołączyć awaryjnie do klubu z Zawiercia, ponieważ istnieje formalna współpraca między Wartą a Eco-Team AZS Stoelzle Częstochowa dotycząca szkolenia młodych zawodników.

Relacja ojciec–syn w tym przypadku jest też ciekawa z punktu widzenia mentalnego. Z jednej strony Oliwier ma ułatwiony dostęp do wiedzy i doświadczenia byłego kapitana reprezentacji Polski, z drugiej – oczekiwania kibiców wobec „syna legendy” bywają wyższe niż wobec rówieśników. Jak poradzi sobie z tą presją w kolejnych sezonach, pokażą najbliższe lata rozgrywek PlusLigi i młodzieżowych reprezentacji.

Jak odróżnić „naszego” Michała Winiarskiego od innych osób o tym samym imieniu i nazwisku?

W polskiej przestrzeni publicznej funkcjonuje kilka osób o imieniu i nazwisku Michał Winiarski, co bywa źródłem nieporozumień. Najbardziej znanym pozostaje oczywiście Michał Jerzy Winiarski – polski siatkarz i trener, ur. 28 września 1983 roku, o wzroście 200 cm, były kapitan reprezentacji Polski i obecny trener klubowy. To o nim mowa, gdy pojawia się kontekst PlusLigi, kadry narodowej, złota MŚ 2014 czy nagród trenerskich.

Inną osobą jest dr inż. Michał Jerzy Winiarski – badacz związany z Instytutem Nanotechnologii i Inżynierii Materiałowej Politechniki Gdańskiej. Pracuje w Centrum Nanotechnologii A, zajmuje się m.in. strukturami typu kagome, czego przykładem są materiały opisywane w publikacji „New kagome prototype materials: discovery of KV3Sb5, RbV3Sb5, and CsV3Sb5”. To zupełnie inny obszar działalności – świat fizyki ciała stałego, nanomateriałów i obliczeń metodą funkcjonału gęstości.

Funkcjonuje też mgr Michał Winiarski – fizjoterapeuta, nr PWZ 73119, działający m.in. w Warszawie. Specjalizuje się w ortopedii oraz procedurach takich jak fizjoterapia stomatologiczna, terapia kręgosłupa, terapia blizn czy praca na stawie skroniowo-żuchwowym. Jego pacjenci opisują go jako zaangażowanego specjalistę z indywidualnym podejściem. To postać z obszaru medycyny i rehabilitacji, nie związana z zawodową siatkówką.

Jeśli więc trafiasz na artykuł lub wizytówkę związaną z nanotechnologią, publikacjami naukowymi albo z poradami typu „konsultacja fizjoterapeutyczna”, chodzi o innych specjalistów o tym samym nazwisku. Kontekst siatkówki, reprezentacji Polski, pracy w Aluron CMC Warcie Zawiercie czy nagród typu Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski niezmiennie wskazuje na Michała Winiarskiego – byłego przyjmującego i obecnego trenera.