Milena Sadurek – wiek, kariera, życie prywatne

Milena Sadurek ma 41 lat, jest byłą reprezentantką Polski w siatkówce, rozgrywającą z dorobkiem 190 meczów w kadrze i brązową medalistką Mistrzostw Europy 2009, a dziś pracuje jako komentatorka i ekspertka telewizyjna oraz mama dwóch synów. Urodzona w 1984 roku w Katowicach, przeszła drogę od szkolnych boisk w Giszowcu do igrzysk olimpijskich w Pekinie i gry w czołowych klubach Polski, Azerbejdżanu, Włoch i Rumunii. Jeśli chcesz poznać jej wiek, przebieg kariery, najważniejsze sukcesy, poglądy na reprezentację i kilka faktów z prywatnego życia, przeczytaj ten portret do końca.

Ile lat ma Milena Sadurek i skąd pochodzi?

18 października 1984 roku w Katowicach urodziła się dziewczyna, która kilkanaście lat później poprowadzi reprezentację Polski siatkarek do medalu mistrzostw Europy. Milena Maria Sadurek41 lat (rocznik 1984) i jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich rozgrywających XXI wieku. Pochodzi z katowickiego Giszowca – osiedla, na którym zaczynała w zwykłej podstawówce, zanim trafiła do elitarnej szkoły sportowej.

Jej wzrost – 178 cm – nie wyróżniał jej jako „wieżowca” na tle wielu środkowych, dlatego trenerzy od początku widzieli w niej zawodniczkę, która będzie wygrywać boisko głową, a nie tylko zasięgiem. Właśnie ta mieszanka dobrego wyszkolenia i inteligencji boiskowej sprawiła, że przez lata eksperci nazywali ją „mózgiem reprezentacji”.

Milena Sadurek rozegrała w reprezentacji Polski 190 spotkań, co plasuje ją w czołówce najbardziej doświadczonych polskich rozgrywających XXI wieku.

Jak zaczynała Milena Sadurek i kiedy trafiła do reprezentacji Polski?

Historia Sadurek nie zaczęła się od siatkówki. W czwartej klasie Szkoły Podstawowej nr 52 w Katowicach – dziś to Gimnazjum nr 15 – ustanowiła szkolny rekord w skoku w dal wynikiem 4 metrów. Szybko okazało się jednak, że jej prawdziwym sportowym językiem będzie piłka siatkowa, którą zaczęła trenować w klubie Kolejarz Katowice, początkowo jako środkowa.

Przełomem był wyjazd do Szkoły Mistrzostwa Sportowego PZPS w Sosnowcu (1999–2003). Tam przeszła klasyczną dla wielu polskich siatkarek drogę – od skrzydłowej do rozgrywającej. Zdecydował o tym trener Andrzej Peć, po rozmowie ze szkoleniowcem kadry młodzieżowej Zbigniewem Krzyżanowskim. Zmiana pozycji okazała się ruchem na całe życie, bo to właśnie na rozegraniu zbudowała całą swoją późniejszą markę.

Kariera młodzieżowa w kadrze

Jako nastolatka szybko trafiła do młodzieżowych reprezentacji. Już na etapie kadetek i juniorek zdobywała medale dużych imprez: w 2001 roku wywalczyła wicemistrzostwo Europy i brąz mistrzostw świata kadetek, rok później – mistrzostwo Europy juniorek, a w 2003 roku kolejny brązowy medal MŚ w tej kategorii. Tak zbudowała pozycję jednej z najzdolniejszych rozgrywających swojego rocznika.

Do seniorskiej reprezentacji Polski na stałe weszła jednak stosunkowo późno. Trener Marco Bonitta powołał ją w maju 2007 roku. W ciągu kilku miesięcy wywalczyła status pierwszej rozgrywającej, co w tamtym czasie – przy silnej konkurencji – nie było oczywiste. Od tego momentu jej nazwisko automatycznie łączono z hasłem Reprezentacja Polski siatkarek.

Najważniejsze turnieje reprezentacyjne

Między 2007 a 2013 rokiem Sadurek grała dla kadry łącznie 190 razy. W tym czasie wystąpiła w kilku najważniejszych imprezach, które do dziś pojawiają się w jej wspomnieniach:

• Igrzyska Olimpijskie Pekin 2008 – reprezentacja zajęła dziewiąte miejsce, a ona mówi dziś wprost, że zespół „najpierw walczył ze sobą, a dopiero potem z rywalkami”.
• Mistrzostwa Europy 2009 w Łodzi – brązowy medal, przy pełnych trybunach i ogromnym wsparciu kibiców.
• Mistrzostwa Świata 2010 w Japonii – dziewiąta lokata i niedosyt po porażce z gospodyniami 2:3, mimo prowadzenia 2:0 i szansy na pierwsze miejsce w grupie.
• kolejne sezony Ligi Światowej i turnieje kwalifikacyjne, w których była podstawową rozgrywającą.

To właśnie na tych imprezach budowała swój wizerunek zawodniczki, która dobrze czyta grę i nie boi się mówić o tym, co dzieje się w szatni.

Jak wyglądała kariera klubowa Mileny Sadurek?

Karierę seniorską rozpoczęła w BKS Stal Bielsko-Biała, gdzie grała od 2003 do 2008 roku. To z tym klubem zdobywała pierwsze mistrzostwa Polski i Puchary Polski, wchodząc do czołówki rozgrywających ligi. Później przeniosła się do PTPS Farmutil Piła, skąd wyjechała na pierwszy zagraniczny kontrakt.

Gra za granicą

Rok 2009 przyniósł transfer do rumuńskiego Metal Galați. Ten epizod zakończył się szybko – klub miał poważne problemy finansowe po utracie sponsora, dlatego rozgrywająca w połowie sezonu zdecydowała się wrócić do Polski. Sama przyznawała, że warunki odbiegały od tego, czego oczekuje zawodniczka tej klasy.

Po powrocie w 2010 roku zasiliła Bank BPS Muszyniankę Fakro Muszyna, gdzie zdobyła kolejne mistrzostwo kraju. Później przyszły transfery do bogatych klubów za granicą: Azerrail Baku i Lokomotiv Baku w Azerbejdżanie, a następnie do włoskiego Foppapedretti Bergamo. W tych ligach – należących do najmocniejszych w Europie – miała okazję mierzyć się z topowymi rozgrywającymi świata i grać o trofea w europejskich pucharach.

Powrót do Polski – Impel Wrocław

Ostatnim klubem w jej karierze był Impel Wrocław, w którym występowała w sezonie 2015/2016. To właśnie w barwach wrocławskiej drużyny kończyła grę w ORLEN Lidze, łącząc doświadczenie z rolą liderki w szatni młodszych zawodniczek. Po tym sezonie oficjalnie zakończyła karierę zawodniczą i zaczęła wchodzić w rolę ekspertki oraz trenerki młodzieży.

Jakie sukcesy osiągnęła w reprezentacji i jak mówi o atmosferze w kadrze?

Największy sukces Mileny Sadurek w biało-czerwonych barwach to brązowy medal Mistrzostw Europy 2009. Turniej rozegrano w Polsce, a mecze w Łodzi przyciągały kilkanaście tysięcy kibiców. W starciu o trzecie miejsce Polki rozbiły Niemki 3:0. Rozgrywająca często podkreśla, że tamta drużyna nie była naszpikowana największymi nazwiskami – zabrakło m.in. Małgorzaty Glinki i Katarzyny Skowrońskiej – ale świetnie funkcjonowała jako zespół.

Rok wcześniej, na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie 2008, wynik był zupełnie inny. Reprezentacja Polski skończyła turniej na dziewiątym miejscu, choć do ostatniego meczu miała szansę na ćwierćfinał. Przegrana 2:3 z USA – późniejszymi srebrnymi medalistkami – zamknęła drogę do najlepszej ósemki. Sadurek po latach opowiada, że Pekin był bolesną lekcją, bo w drużynie brakowało tolerancji i wspólnego celu.

Igrzyska w Pekinie pokazały, że – jak mówi Sadurek – „nie zawsze najlepsze zawodniczki tworzą najlepszy zespół”, jeśli w drużynie zaczynają dominować grupki i osobiste spory.

Toksyczna atmosfera i rola ego w zespole

Milena Sadurek bardzo wyraźnie mówi o tym, jak toksyczna atmosfera potrafi zniszczyć nawet najlepiej zapowiadający się skład. Wspomina, że w Pekinie zawodniczki „najpierw walczyły ze sobą, a dopiero potem z przeciwnikiem”, co przy jej charakterze rozgrywającej – osoby, która musi łączyć zespół – musiało być wyjątkowo trudne. Zwraca uwagę na sytuacje, w których tworzą się grupki, a tolerancja znika z dnia na dzień.

Te same wątki wracają w jej komentarzach do obecnej reprezentacji Polski kobiet prowadzonej przez Stefano Lavariniego. Kiedy selekcjoner objął kadrę w 2022 roku, niemal wszystkie czołowe siatkarki zgłosiły gotowość gry. Gdy po kilku sezonach wizja pierwszego składu się wyklarowała, część zawodniczek zaczęła odmawiać przyjazdu na zgrupowania. Sadurek mówi wprost, że w jej ocenie część z nich nie akceptuje roli zmienniczek.

Spór o powołania i odpowiedź Joannie Wołosz

W sezonach 2025–2026 temat odmów gry w kadrze wrócił z pełną siłą. Była kapitan reprezentacji, Joanna Wołosz, publicznie skrytykowała koleżanki, sugerując, że po pierwszych sukcesach „niektóre mają o sobie za wysokie mniemanie”. Milena Sadurek, która sama jest byłą kadrowiczką, odniosła się do tych słów, przypominając przy okazji, że Wołosz również miała okres rezygnacji z gry w drużynie narodowej za kadencji Jacka Nawrockiego.

Sadurek zwraca uwagę na to, że nie każdy zawodnik nadaje się do roli zmiennika. Według niej sytuacja, w której osoba z ławki nie potrafi zaakceptować swojego miejsca w hierarchii, potrafi stać się dla drużyny wręcz toksyczna: ambicja takiej siatkarki „psuje atmosferę tylko dlatego, że nie odgrywa pierwszoplanowej roli”. To jednocześnie komentarz do wydarzeń z jej własnej kariery i diagnoza obecnych problemów kadry.

Co Milena Sadurek robi po zakończeniu kariery i jak wygląda jej życie prywatne?

Karierę zawodniczą zakończyła po sezonie 2015/2016 w Impelu Wrocław. Nie odeszła jednak od siatkówki. Pracuje jako ekspertka i komentatorka telewizyjna – najpierw pojawiała się w studiach Polsatu, a później także na antenie Canal+. Równolegle współpracuje z Akademią Siatkówki Kadziewicz Siezieniewski Dobrowolski, gdzie dzieli się doświadczeniem z młodymi zawodnikami i zawodniczkami, prowadząc treningi i spotkania motywacyjne.

W 2024 roku razem z Krzysztofem Ignaczakiem – mistrzem świata z 2014 roku – odwiedzała szkoły, gdzie prowadziła pokazowe zajęcia z uczniami i rozmawiała o hejcie w internecie oraz bezpiecznym korzystaniu z sieci. Łączyła w ten sposób dwa światy: sportu i wychowania cyfrowego młodzieży, co pokazuje, że po zakończeniu kariery nie ogranicza się tylko do pracy przed kamerą.

Życie rodzinne i macierzyństwo

W życiu prywatnym Sadurek przeszła kilka etapów. W grudniu 2007 roku wyszła za mąż za informatyka Marcina Mikołajczyka, ale małżeństwo zakończyło się rozwodem po około półtora roku. 3 czerwca 2011 roku ponownie stanęła na ślubnym kobiercu – tym razem z Jakubem Radeckim. Od 2018 roku jej partnerem był trener Grot Budowlanych Łódź, Błażej Krzyształowicz. Z obecnego związku ma dwóch synów.

Pierwszy z chłopców, Miłosz, urodził się 1 listopada 2019 roku. W chwili narodzin mierzył 60 cm i ważył 4300 g, co sama opisywała z humorem w programie „Radio Canal As Serwisowy” trzy tygodnie po porodzie. W social mediach długo nie pokazywała ciąży – na Instagramie w ogóle nie publikowała zdjęć z zaokrąglonym brzuchem, a jedno zdjęcie pojawiło się dopiero na Twitterze. Pierwszą fotografię z synem udostępniła, kiedy pisała o pozostaniu w domu podczas pandemii koronawirusa, komentując krótko: „My się nigdzie nie ruszamy – M&M”.

O synu mówi, że „będzie robił, co będzie chciał – byleby był szczęśliwy”, podkreślając, że nie zamierza wybierać mu dyscypliny ani kierunku przyszłej kariery.

Wykształcenie i aktywność medialna

Poza sportem skończyła studia w Wyższej Szkole Administracji w Bielsku-Białej. W 2011 roku zdecydowała się na udział w sesji zdjęciowej do listopadowego wydania magazynu „Playboy”, stając się drugą – po Annie Werblińskiej – polską siatkarką na okładce tego pisma. Ten ruch, choć budził emocje, pokazywał, że nie boi się wychodzić poza sztywne ramy wizerunku „siatkarki z parkietu”.

W mediach społecznościowych jest aktywna, ale bez przesady – raczej pokazuje wybrane fragmenty codzienności niż prowadzi intensywny lifestyle’owy profil. Zdarzało jej się nagłaśniać trudne sytuacje, jak słowny atak na parkingu, kiedy zwróciła kierowcy uwagę za parkowanie na miejscu dla rodzin z dziećmi, a w odpowiedzi usłyszała wulgaryzmy i zobaczyła opluty samochód. Wpis na Twitterze pokazał, że choć zakończyła karierę, nadal musi mierzyć się z agresją w przestrzeni publicznej.

Jakie poglądy ma dziś na temat siatkówki?

Jako komentatorka często wraca do motywu atmosfery w drużynie. Odnosi sukcesy reprezentacji Stefana Lavariniego do własnych doświadczeń z lat 2007–2013. Gdy reprezentacja w 2026 roku nie awansowała do turnieju finałowego Ligi Narodów, wskazywała na brak pełnej dyspozycyjności kadry i rezygnacje zawodniczek. Zwracała uwagę, że po początkowym entuzjazmie zawsze przychodzi moment, w którym trener wybiera żelazny skład i wtedy część siatkarek nie potrafi pogodzić się z rolą rezerwowej.

Jej opinie bywają ostre, ale spójne: drużynę buduje się nie tylko z nazwisk, lecz przede wszystkim z charakterów, które potrafią się uzupełniać. To zdanie wypowiada jako była „mózg” reprezentacji – osoba, która przez lata rozdawała piłki na boisku, a dziś równie odważnie rozkłada siatkówkę na czynniki pierwsze w studiu telewizyjnym.