Diego Maradona – majątek, rodzina, kariera, życie prywatne

Diego Maradona zostawił po sobie majątek liczony w milionach dolarów, rozgałęzioną rodzinę, karierę jednego z najlepszych piłkarzy w dziejach oraz burzliwe, pełne sprzeczności życie prywatne. To historia chłopca ze slumsów, który stał się bogiem futbolu, a jednocześnie więźniem własnych demonów. Jeśli chcesz lepiej zrozumieć tę legendę, jego pieniądze, relacje rodzinne i drogę przez Argentynę, Barcelonę, Neapol aż po Dubaj i Meksyk, przeczytaj ten tekst do końca.

Kim był Diego Maradona i jak wyglądał jego majątek?

Diego Armando Maradona urodził się 30 października 1960 roku w Lanús pod Buenos Aires, w bardzo ubogiej rodzinie, jako jedno z ośmiorga dzieci. Dorastał w argentyńskich slumsach, gdzie brakowało niemal wszystkiego poza piłką – to ona szybko stała się najważniejszym „dobrem” w jego życiu. Mimo wzrostu zaledwie 165 cm wyróżniał się siłą, koordynacją i techniką, które w ciągu kilkunastu lat zamieniły biednego chłopca w globalną gwiazdę.

W szczycie kariery jego kontrakty klubowe i reklamowe dawały zarobki nieosiągalne dla większości piłkarzy lat 80. W SSC Napoli miał inkasować nawet około 5 milionów dolarów rocznie, co jak na koniec tamtej dekady było astronomiczną kwotą. Do tego dochodziły premie za sukcesy sportowe, bonusy marketingowe, wpływy z praw wizerunkowych – a nazwisko Maradona było wtedy jednym z najcenniejszych w światowym sporcie.

Bilans finansowy Diego wcale nie był jednak prosty. Hojność wobec otoczenia, kosztowny styl życia, uzależnienia i konflikty z fiskusem, zwłaszcza z włoskimi urzędami skarbowymi, powodowały ogromne obciążenia. Po jego śmierci w 2020 roku media szeroko opisywały złożone postępowania spadkowe, w których ścierały się prawa spadkobierców z roszczeniami wierzycieli. Obok domów, samochodów, pamiątek i udziałów w różnych przedsięwzięciach biznesowych niezwykle wartościowe okazały się prawa do wizerunku „El Diego” – w 2026 roku nadal generują one niemałe wpływy z licencji, filmów dokumentalnych i publikacji.

Maradona często powtarzał, że piłka nożna dała mu wszystko, ale równocześnie odebrała spokój – dotyczyło to także jego relacji z pieniędzmi, które z biegiem lat stały się bardziej źródłem problemów niż wolności.

Jak wyglądała rodzina Diego Maradony?

Rodzina to w przypadku Maradony osobny rozdział – i to bardzo obszerny. Na początku była biedna, ale bardzo zżyta rodzina z Lanús: rodzice, którzy ciężko pracowali, by wyżywić ośmioro dzieci, oraz rodzeństwo, w tym bracia Hugo i Raúl, którzy także zostali piłkarzami. To środowisko ukształtowało go emocjonalnie – z jednej strony nauczyło lojalności, z drugiej wyniosło go na piedestał rodzinnego żywiciela, gdy pierwsze poważne pieniądze zaczęły spływać z Argentinos Juniors i Boca Juniors.

Później przyszła rodzina, którą Diego założył jako dorosły człowiek. Najbardziej znana jest długoletnia relacja z Claudią Villafañe, z którą miał dwie córki; w autobiograficznych opowieściach „El Diego” nieustannie podkreślał, jak bardzo są dla niego ważne – do tego stopnia, że wulgarnie „przysięgał na ich życie” w sporach z dziennikarzami czy działaczami. Z czasem ujawniali się także inni potomkowie, jak Diego Sinagra, włoski piłkarz i reprezentant w piłce plażowej, którego ojcostwo Maradona potwierdził po długich latach.

Powiązania rodzinne i piłkarskie

Szczególnie symboliczne są piłkarskie więzi rodzinne. Syn Diego, wspomniany Diego Sinagra, kontynuuje tradycje futbolowe, choć na mniejszą skalę. Jeden z najbardziej medialnych wątków to także fakt, że Maradona był teściem Sergio Agüero, jednego z najlepszych napastników swojego pokolenia. Łączyło go więc z kolejną gwiazdą argentyńskiej piłki bezpośrednie pokrewieństwo – legenda starej generacji tworzyła rodzinę z idolem XXI wieku.

Rodzina Diego to także bliskie relacje z idolami politycznymi. Uważał Fidela Castro za przyjaciela, miał tatuaż Che Guevary na ramieniu i otwarcie deklarował poglądy lewicowe, co wpływało na to, jak wychowywał dzieci i jakim wartościom chciał je przekazywać. Jednocześnie konflikty, zdrady, procesy o ustalenie ojcostwa i wysokie alimenty czyniły z jego życia rodzinnego pole nieustannych napięć. Po jego śmierci spadkobiercy – dzieci z różnych związków – znaleźli się w centrum głośnych sporów o podział majątku i kontrolę nad marką „Maradona”.

Jak rozwijała się kariera Diego Maradony?

Kariera sportowa Maradony to droga od zaniedbanych boisk do miana jednego z najwybitniejszych graczy w historii. Zaczęło się wcześnie: w wieku 10 lat trafił do młodzieżowej drużyny Los Cebollitas, a w profesjonalnej piłce zadebiutował w 1976 roku w Argentinos Juniors. Tam w ciągu 167 ligowych spotkań strzelił 115 goli, trzykrotnie z rzędu (1979–1981) zostając królem strzelców Primera División z dorobkiem 27, 25 i 40 bramek – to był jasny sygnał, że rodzi się fenomen.

Od Argentiny do Europy

W 1981 roku przeniósł się do ukochanego Boca Juniors, marzenia milionów argentyńskich chłopców. W 40 meczach strzelił 28 goli i sięgnął po mistrzostwo kraju, co otworzyło mu drogę do Europy. Rok później kupiła go FC Barcelona – za kwotę, która była wtedy rekordem transferowym. W Hiszpanii zdobył Puchar Króla, Puchar Ligi Hiszpańskiej i Superpuchar, ale jego pobyt na Camp Nou przerywały kontuzje, starcia z brutalnie grającymi rywalami (słynny faul Andoniego Goikoetxei) i konflikt z prezesem Josepem Lluísem Núñezem.

Prawdziwy rozkwit nastąpił w SSC Napoli, do którego trafił w 1984 roku. Na Stadio San Paolo powitało go około 75 tysięcy kibiców – takie przyjęcie przebiła dopiero prezentacja Cristiano Ronaldo w Realu Madryt wiele lat później. W Neapolu zdobył dwa mistrzostwa Włoch, Puchar Włoch, Superpuchar Włoch oraz Puchar UEFA w 1989 roku, stając się absolutną ikoną miasta. W Serie A rozegrał 188 meczów, strzelając 81 goli, a łącznie w barwach Napoli – we wszystkich rozgrywkach – 258 spotkań i 115 bramek.

Reprezentacja Argentyny i „ręka Boga”

W reprezentacji zadebiutował w 1977 roku, mając 16 lat, ale selekcjoner César Luis Menotti nie zabrał go na mistrzostwa świata 1978. Po pierwszym mundialu w 1982 roku – zakończonym czerwoną kartką w meczu z Brazylią – przyszedł turniej, który na zawsze zapisał go w historii. Na Mistrzostwach Świata 1986 w Meksyku poprowadził „Albicelestes” do tytułu, zdobywając pięć bramek i zostając najlepszym piłkarzem turnieju.

Ćwierćfinał z Anglią przeszedł do legendy. Najpierw strzelił gola ręką (słynną „ręką Boga”), którą dopiero po latach przyznał jako oszustwo, a potem – po rajdzie od linii środkowej, minięciu sześciu rywali i bramkarza – zdobył bramkę uznawaną za „gol stulecia”. W 1990 roku doprowadził Argentynę do finału we Włoszech, w 1994 roku po genialnym występie z Grecją został przyłapany na dopingu i zdyskwalifikowany przez FIFA na 15 miesięcy. Łącznie rozegrał w kadrze 91 spotkań, zdobywając 34 gole.

Statystyki i osiągnięcia

Cała klubowa kariera Maradony zamknęła się w 583 oficjalnych meczach i 307 bramkach, licząc ligi, puchary krajowe i rozgrywki międzynarodowe. Zdobył Puchar Króla, Puchar Ligi Hiszpańskiej, Puchar UEFA, tytuły mistrza Argentyny i mistrza Włoch, a indywidualnie wyróżnienia takie jak Południowoamerykański Piłkarz Roku (1979, 1980), Argentyński Piłkarz Roku (1979–1981, 1986), król strzelców Serie A czy miejsce w Ballon d’Or Dream Team. W internetowym plebiscycie FIFA z okazji stulecia federacji został wybrany najlepszym piłkarzem XX wieku obok Pelé, uzyskując 53% głosów internautów.

Dla wielu kibiców z Neapolu i Buenos Aires liczby mają jednak drugorzędne znaczenie – ważniejsze jest to, że Diego był symbolem buntownika, który potrafił wygrać z bogatszymi, a na boisku robił rzeczy, których inni nawet nie próbowali.

Jak wyglądało życie prywatne Diego Maradony?

Poza boiskiem Diego był postacią jeszcze bardziej wyrazistą niż na murawie. Jego życie prywatne balansowało między zwyczajną potrzebą bycia ojcem i synem a rolą celebryty, który nie miał chwili wytchnienia. Uzależnienie od narkotyków – zwłaszcza kokainy – zaczęło się jeszcze w czasach Napoli i towarzyszyło mu przez lata, prowadząc do powtarzających się zawałów, pobytów w klinikach (głównie na Kubie) oraz dramatycznych prób powrotu do formy, jak gwałtowne zrzucenie 33 kilogramów w 2005 roku.

Diego otwarcie deklarował lewicowe poglądy. Fascynował się Che Guevarą (jego wizerunek wytatuował na ramieniu), przyjaźnił się z Fidelem Castro, z którym spędzał całe godziny na rozmowach w Hawanie. Jednocześnie nie ukrywał, że „nienawidzi wszystkiego, co amerykańskie”, co czyniło go postacią mocno upolitycznioną. W rodzimej Argentynie opowiadał się po stronie liderów lewicy, wspierając m.in. Hugo Cháveza, a jego wizerunek nosił w sobie mieszaninę ikony sportu i rewolucjonisty.

W relacjach osobistych potrafił być bardzo czuły, ale też skrajnie konfliktowy. Niesnaski z trenerami (od Menottiego po działaczy w Napoli), wojny z dziennikarzami, ostre słowa pod adresem Jana Pawła II – wszystko to składało się na obraz człowieka reagującego impulsywnie. W autobiografii „El Diego” – wydanej w Polsce przez Zysk i S-ka – słychać bezpośredni, często wulgarny język, przypominający długą, rozemocjonowaną rozmowę przy ognisku. Dla jednych to atut autentyczności, dla innych dowód na brak dystansu.

Zdrowie, nałogi i śmierć

Problemy zdrowotne nasilały się z wiekiem. W 2000 roku doznał poważnego zawału serca, ledwo odratowany przez lekarzy; w kolejnych latach powtarzały się hospitalizacje z powodu zaburzeń serca, wątroby i powikłań po wieloletnim zażywaniu narkotyków. Na początku listopada 2020 roku trafił do szpitala z powodu anemii, odwodnienia i objawów depresji, u niego stwierdzono krwiaka podtwardówkowego, którego usunięto operacyjnie. W połowie miesiąca wypisał się jednak ze szpitala i wrócił do domu w Tigre.

25 listopada 2020 roku zmarł na skutek zawału serca. Okoliczności śmierci natychmiast wywołały pytania, czy opieka medyczna nad nim była właściwa. Prokuratura postawiła siedmiu członkom zespołu medycznego zarzuty nieumyślnego spowodowania śmierci, wskazując w raporcie na „niewłaściwe, niedostateczne i lekkomyślne” działania, przeoczenie nietypowego obrzęku ciała – możliwego sygnału niewydolności serca – oraz brak właściwego monitorowania stanu pacjenta.

Żałoba po jego odejściu miała skalę niespotykaną nawet jak na gwiazdę futbolu. Prezydent Argentyny Alberto Fernández ogłosił trzydniową żałobę narodową, tysiące ludzi pożegnało Maradonę w Pałacu Prezydenckim w Buenos Aires, media na całym świecie zamieszczały go na okładkach, a stadion Napoli przemianowano na Stadio Diego Armando Maradona. W Neapolu, Buenos Aires czy Meksyku wciąż powstają murale, a „Kościół Maradony”, założony jeszcze w 1998 roku, zyskał nowy impuls do działania.

Dla części Argentyńczyków Diego to nie tylko piłkarz, ale świecki święty – z własnym „kościołem”, hymnami i rytuałami, które łączą religijny żar z fanatyzmem futbolowym.

Jak książka „Diego Maradona. Chłopiec, buntownik, bóg” pokazuje jego życie?

W 2021 roku polscy czytelnicy dostali do rąk biografię „Diego Maradona. Chłopiec, buntownik, bóg”. To obszerna, licząca 528 stron książka w formacie 145 x 205 mm, wydana przez Wydawnictwo SQN i przetłumaczona przez Bartosza Sałbuta. Autorem jest Guillem Balagué, znany dziennikarz piłkarski, ekspert telewizyjny i autor biografii m.in. Leo Messiego, Pepa Guardioli czy Cristiano Ronaldo, a także posiadacz trenerskiej licencji UEFA B. To właśnie jego znajomość środowiska piłkarskiego i doświadczenie w rozmowach z wielkimi gwiazdami sprawiły, że książka o Maradonie uchodzi dziś za jedną z najbardziej wnikliwych.

Balagué nie ograniczył się do analizy meczów i statystyk. Wyruszył śladem Diego – od argentyńskich slumsów, przez Camp Nou, stadion w Neapolu, spokojną Sewillę, aż po Dubaj i Meksyk – rozmawiając z dziesiątkami osób, które znały go z bliska. W biografii mocno wybrzmiewają wątki psychologiczne i socjologiczne: autor próbuje odpowiedzieć, jak to możliwe, że zmarły w 2020 roku piłkarz wywołał globalną falę łez, dlaczego w Argentynie powstał „kościół Maradony” i jak bezgraniczny podziw kibiców wpływał na jego autodestrukcyjne skłonności.

Książka pokazuje Maradonę jako „chłopca, buntownika i boga futbolu” – trzy wcielenia, które przeplatały się przez całe jego życie. Chłopiec to dziecko z biednej dzielnicy, które nigdy do końca nie dorosło; buntownik – zawodnik wiecznie walczący z działaczami, sędziami, politykami i mediami; bóg – niemal religijny symbol, na którego barkach spoczywały oczekiwania całych narodów. Z tych trzech perspektyw czytelnik może lepiej zobaczyć, jak majątek, rodzina, kariera i życie prywatne splatały się w jedną, niezwykle intensywną historię.

Balagué odchodzi od klasycznej, chronologicznej opowieści o piłkarzu – tworzy raczej mozaikę scen, rozmów i miejsc, które razem składają się na portret Diego Wielkiego i Diego Nieznanego.